Mijn weg naar Legra liep niet recht.
Op mijn achttiende kreeg ik een ernstig verkeersongeval. Van de ene op de andere dag kwam alles stil te staan. Wat vanzelfsprekend leek, vooruitgaan, studeren, plannen maken, was dat ineens niet meer. Mijn leven kreeg een ander tempo en vroeg om herstel, geduld en heroriëntatie.
In die periode moest ik opnieuw bepalen hoe ik verder wilde. Ik had geen autorijbewijs, maar wilde wel zelfstandig blijven en mijn eigen keuzes maken. Om naar Zwolle te kunnen reizen, kocht ik een quad. De eerste weken ging ik met krukken naar school. Niet uit koppigheid, maar uit de behoefte om niet afhankelijk te zijn van taxidiensten en mijn eigen weg te blijven volgen.
Die ervaring vormde het begin van een nieuw hoofdstuk. Ik besloot een mbo-opleiding grafische vormgeving in Zwolle te volgen. Niet omdat het de makkelijke route was, maar omdat het voelde als iets dat bij me paste. Ontwerpen bood ruimte om te maken, te zoeken en opnieuw op te bouwen.
Na deze opleiding volgde de kunstacademie in Groningen. Omdat ik deze studie zelf moest bekostigen, startte ik Legra, een samenvoeging van Leroy en Grafisch.. In eerste instantie uit noodzaak, maar al snel werd het meer dan dat. Legra groeide uit tot een plek waar ik opdrachten aannam, ervaring opdeed en mijn eigen manier van werken begon te ontwikkelen.
Na mijn studie werkte ik bij een reclamebureau in Twente. Daar leerde ik veel over samenwerken, tempo, verantwoordelijkheid en het vertalen van ideeën naar concrete middelen. Het gaf me inzicht in processen en structuren, maar ook in wat bij mij paste en wat niet. Die kennis nam ik mee terug naar Legra, dat ik stap voor stap verder uitbouwde.
Mijn eerste grote zelfstandige opdracht maakte het mogelijk om een huis te kopen. Een klushuis. Net als mijn werk was het ruw en onaf, maar met potentie. In Zuidwolde begon ik met verbouwen, leren en aanpassen. Later volgde een volgende stap: het voormalige Groene Kruis-gebouw in Steenwijkerwold, dat ik verbouwde tot een werkplek met ruimte om te ontwerpen, te denken en te experimenteren.
Uiteindelijk voelde het opnieuw tijd voor verandering. Ik verhuisde naar Blokzijl, naar een oud trapgevelhuis, en daarnaast ook een oude boerderij in de Morvan (Frankrijk). Een plek om te aarden, afstand te nemen en dichter bij mezelf te blijven. Die afwisseling tussen werken en loslaten, tussen focus en rust, is een belangrijk onderdeel geworden van hoe ik leef en werk.
Wat al die jaren verbindt, is het langzaam bouwen. Geen vaste route, geen snelle oplossingen, maar aandacht voor wat klopt. Die houding neem ik mee in mijn werk bij Legra. Ontwerpen is voor mij geen haastklus, maar een proces van kijken, luisteren en kiezen. Eenvoud is daarin geen beperking, maar een kracht. Karakter ontstaat door weg te laten wat niet nodig is.